Communicatie voor architecten

20 februari 20136 december 20252 reacties

Bij veel Nederlandse architectenbureaus doet iemand de PR en marketing er naast of wordt er gewoon helemaal geen aandacht aanbesteed. Vaak blijft het bij het versturen van een persbericht bij de oplevering of het uitdelen van mooie platen met een ringetje er doorheen.

Maar het kan ook anders. En dan bedoel ik niet dat je bij elke fase in het ontwerp – ‘Kijk, we hebben het VO afgerond’ – persberichten de deur uit doet, wat nu bij bepaalde bureaus de trend lijkt te zijn.

Wanneer je bureau van een bepaalde omvang is en je in de smiezen hebt dat PR en marketing van belang is – bijvoorbeeld BIG – kun je niet zonder Communicatie Manager. Bjarke is zich hiervan terdege bewust – hij zet zichzelf in als marketinginstrument met zijn amuserende talks en zijn tot de verbeelding sprekende ontwerpen – en heeft dan ook een vacature voor Communicatie Manager open staan.

Taken en verantwoordelijkheden:

belangrijke mensen in het bureau bijstaan bij het contact met de media
assisteren bij het maken van boeken, e-books, gelegenheidstijdschriften
overzicht houden op alle persuitingen en deze ook (in verschillende talen) maken
onderhouden en ontwikkelen van een internationale perslijst
schrijven, vertalen, redigeren en corrigeren van projectteksten
samenstellen van projectinformatie/press pachages
onderhouden en ontwikkelen van website en social media
organiseren en managen van persevenementen (eerste paal, onthullingen en opening)
organiseren van VIP bezoeken aan projecten voor verschillende doelgroepen
opzetten van persbezoeken, fotoshoots, etc.
assisteren bij het opzetten van bureauevenementen

Neutelings Riedijk Architecten heeft het ook door. Dit bureau heeft de openstaande vacature een grote grafische component gegeven. Erg interessant, zie het takenpakket:

Verantwoordelijk voor alle aspecten van grafische vormgeving van bureaubrochures, bureaupresentaties, etc.
Ondersteuning bij projectpresentatie en aanbestedingsdocumenten
Ontwikkeling en opvolging van de website
Ondersteuning en vormgeving van publicatiemateriaal en communicatieve uitingen
Ontwikkeling van huisstijl
Ondersteuning en assistentie bij PR en acquisitie: aanbestedingen, publicaties, tentoonstellingen, persrelaties, openingen, database,…

Wanneer je output als bureau groot genoeg is, heb je aan beide functies een dagtaak. Is je bureau stukken kleiner dan dat van Bjarke of Willem Jan, Michiel en Carl, dan huur je iemand hiervoor in. Want wil je je kansen op meer opdrachten vergroten dan moet je hier juist aandacht aan besteden. Lang niet elke architect beschikt echter over de competenties die bij bovenstaand takenpakket horen en daarnaast zal het nooit zijn prioriteit hebben.

Op Facebookpagina van BIG (27.283 likes, just saying) reageerde iemand op de vacature “and instead why aren’t you seeking architects?” Omdat die pas nodig zijn wanneer je meer opdrachten hebt binnengehaald. En daarvoor moet je communiceren.

Leve het constructivisme

18 februari 201319 februari 2013Een reactie plaatsen

De wind was ijskoud en sneed door alles heen. Ik was in Haarlem, maar de – o, zo mooie – hofjeswandeling liet ik aan me voorbij gaan. In plaats daarvan liep ik de warme expositieruimte van 37pk binnen. Te zien waren fascinerende tekeningen, films, maquettes, foto’s en installaties van Gerbrand Burger, Frank Havermans, Eric Martijn, Jan Maarten Voskuil en van Rob Bouwman. Dit in het kader van de tentoonstelling My Love Which Is A Building #2.

Onderstaande foto trok het meest mijn aandacht. Hij is genomen tijdens een van de twee OBMOKhU exhibitions die door een groep jonge, constructivistische kunstenaars werden gehouden in Moskou. Dat waren bijzondere installaties!

Op Wikipedia lees ik: “het was vooral hun ontzag voor machines, de architect en de toegepaste technische constructies waardoor de constructivisten werden meegesleept; hierin zagen zij een houvast voor hun streven naar duidelijkheid en exactheid en tegen subjectief individualisme.”

Hun ontzag voor de architect. Je ziet het aan de vrouw op de foto met haar armen omhoog naar de hemel. Het constructivisme was zo gek nog niet. Helemaal opgewarmd door de Russische avant-garde stapte ik de kou weer in.

De tentoonstelling is nog tot en met 3 maart te zien.

Te koop: jaren ’60 interieur

17 februari 201317 februari 2013Een reactie plaatsen

Altijd al op een luxe jacht uit de jaren zestig willen wanen, terwijl je hoog en droog in hartje Rotterdam woont? Het kan! Voor €169.000,- woon je in een maisonnette waar de tijd heeft stil gestaan en met veel aandacht en vakmanschap een interieur is ingebouwd. Zeven jaar heeft de eigenaar – onze vorige bovenbuurman – hieraan gewerkt, 52 jaar heeft hij er gewoond.

Schrootjes op het plafond – zelfs boven de douche -, heel veel teak en grenen, een zorgvuldig ingebouwd bureau, een open haard, een uniek nachtkastje en meubels die in het appartement van Don Draper uit Mad Men seizoen 5 niet zouden misstaan. Het is dat het onmogelijk was een zitkuil te maken, anders was die er vast ook geweest. Voor het echte bootgevoel poets je tanden boven een mini wasbak.

Foto van de woonkamer. Bron: Funda

Op Funda staat interessante informatie over de eigenaar:

“Geboren in de crisisjaren begon hij na ambachtsschool in 1942 als leerling meubelmaker. Al werkende bezocht hij de kunstacademie waar in 1950 het diploma binnenhuisarchitectuur werd behaald.

Daarna begon een carrière als binnenhuisarchitect en later leraar. Van grote invloed was de mentor en befaamd architect Hendrik Wijdeveld die rond de tijd van hun ontmoeting op uitnodiging van zijn vriend Frank Lloyd Wright herhaaldelijk aan diens Taliesin Academy doceerde.

Naast het duidelijke stempel van de Amerikaanse meester is het interieur van Zijl 3c ook sterk beïnvloed door het door hem gemaakte ontwerpen van scheepsinterieuren voor o.a. de Holland Amerika Lijn.”

Foto van het ingebouwde bureau. Bron: Funda

Beetje Berlijn in Rotterdam

14 februari 201315 februari 2013Een reactie plaatsen

Een voor Berlijn zo kenmerkend binnenhof op nog geen 500 meter van mijn vorige woning in Rotterdam. In een zijstraatje tussen de grote markt en de Botersloot. Ontworpen door Christian Rapp. Ik kende het nog niet. Het gebouw wel, maar de pracht van het binnenhof zag ik pas toen ik het kantoor van Van Bergen Kolpa bezocht.

Op de begane grond komt het hof defensiever over dan degene waar ik zeven jaar geleden dagelijks in- en uitliep. Maar op verdieping – onder andere bij Van Bergen Kolpa – waande ik me weer in mijn appartementje in Prenzlauerberg. Waar wanneer de overburen, de buren linksonder of de buren rechtsboven een feestje hadden, alle andere buren geen oog dichtdeden. Gelegen vlakbij het Greifswalder Straße station. Daar verkochten ze voor €2,- de heerlijkste turkse pizza’s. De hele nacht door.

Kijkdoos naar het IJ

13 februari 201313 februari 2013Een reactie plaatsen

Uitzicht op het IJ? Ik zie vooral het plafond met de sprinklerinstallatie. Er hangen ook lampen – behoorlijk coole zelfs.

Ik ben eindelijk in het Eye Film Instituut in Amsterdam. Het idee achter het ontwerp van Delugan Meissl Associated Architects was vast: laten we de blik van bezoekers richten. Als een soort van kijkdoos. Uitwerking: plafond met uitgebreide sprinklerinstalltie in het zicht.

In dit geval sta ik liever in het Bimhuis te genieten van het IJ. Delugan Meissl vindt dat een raar gebouw. Dat verklaart een hoop.

Terug op mijn blog

13 februari 201313 februari 2013Een reactie plaatsen

Het was even stil hier. Maar nu ben ik terug!

In de tussentijd: heb ik een geweldig mooi, lief en fijn zoontje gekregen – zie foto -, ben ik hersteld van zijn geboorte, heb ik opnieuw leren hardlopen, ben ik weer aan het werk gegaan op de redactie van de Architect, ben ik heel vaak ziek (geweest) dankzij bacteriën en virussen die dat mooie, lieve en fijne zoontje van mij meenam bij de kinderopvang vandaan.

Ruimtevaartschip in Niterói

25 juli 201226 juli 2012Een reactie plaatsen

Museum voor Moderne Kunst in Niterói, Rio de Janeiro, Brazilië. Januari 2012.

Als een geland sciencefiction ruimtevaartschip staat het Museum voor Moderne Kunst op een klif in Niterói, Brazilië. Lange hellingen leiden je naar de entree.

Het gerucht dat de architect Oscar Niemeyer van Braziliaanse vrouwen met hun mooie curves houdt, wordt door zijn architectuur beaamd. Hij mag dan wel een aanhanger van het functionalisme zijn, maar met de blokkerigheid die daar vaak mee gepaard gaat, heeft hij helemaal niets. Zijn toepassing van gewapend beton is rond en zacht.

Ook van binnen doet het museum denken aan een ruimtevaartschip.

Voor de kunst hoef je er overigens niet naartoe, die valt wat tegen. Tenminste toen ik er was. Maar de architectuur is sensationeel: helder, fris en aaibaar. Dergelijke verfijnde sculpturen zullen de komende tijd maar mondjes maat verreizen. En ondanks de broodnodige bezinning en herpositionering binnen de vakgemeenschap is dat ook wel weer heel jammer.

Uitkijken over Rio

15 juli 201220 juli 2012Een reactie plaatsen

Uitzicht over Rio de Janeiro vanaf Corcovado aan de voet van het Christusbeeld. Januari 2012.

Mocht je in de buurt zijn: ga – als het weer een beetje meewerkt – op een heldere avond naar boven, vlak voor zonsondergang. Dan baadt Rio in de mooiste, steeds veranderende mysterieuze en vlammende kleuren die je je maar kunt voorstellen.

Bijna hetzelfde standpunt als de vorige foto, op dezelfde avond, maar dan een half uur later.

Nieuwe generatie

11 juli 201220 juli 2012Een reactie plaatsen

Hoe positioneer je jezelf als jonge architect? Überhaupt een lastige vraag, maar nu het werk niet voor het oprapen ligt en de wereld van de architectuur verandert, biedt het nog wat extra food for thought. Een volgende vraag is: hoe communiceer je dit met de buitenwereld?

Interessant is in dit kader het jonge architectenbureau denieuwegeneratie. De naam zegt het al: het bureau gaat het anders doen dan de Superdutch generatie. Een niet onbelangrijke representant van die generatie, Winy Maas van MVRDV, juigt dit alleen maar toe getuige een interview op design boom:

“There are two things that I hope that the next generation will do. And that is be fully curious, and that they kill us immediately–by being critical, and provide reasons for that, as we have tried for the generation before us.”

Hans Ibelings zet op zijn site the architecture observer echter vraagtekens bij de naam van het bureau: “But why do talented architects intent on making their mark opt for a name that is no better than the punch line of a mediocre marketing campaign.”

Daarnaast ziet hij ook een gevaar in het kiezen voor een dergelijke naam: ” […] in labelling yourself the new generation, you can be absolutely certain of one thing: that before long you will be overtaken by the next cohort.”

Tja… natuurlijk komt er weer een volgende generatie architecten en die doet het weer heel anders. Maar is juist nu niet gewoon heel slim om je naam in te zetten als marketinginstrument? Veel architecten – met name van de vorige generatie – zijn vies van marketing en PR, maar is het niet een slimme overlevingsstrategie?

Kijk maar naar Bjarke Ingles van BIG, een wandelende marketingmachine met zijn entertainende lezingen, aansprekende concepten van puffende elektriciteitscentrales en gelikte renders met blauwe luchten.