Leve het constructivisme

De wind was ijskoud en sneed door alles heen. Ik was in Haarlem, maar de – o, zo mooie – hofjeswandeling liet ik aan me voorbij gaan. In plaats daarvan liep ik de warme expositieruimte van 37pk binnen. Te zien waren fascinerende tekeningen, films, maquettes, foto’s en installaties van Gerbrand Burger, Frank Havermans, Eric Martijn, Jan Maarten Voskuil en van Rob Bouwman. Dit in het kader van de tentoonstelling My Love Which Is A Building #2.

Onderstaande foto trok het meest mijn aandacht. Hij is genomen tijdens een van de twee OBMOKhU exhibitions die door een groep jonge, constructivistische kunstenaars werden gehouden in Moskou. Dat waren bijzondere installaties!

Image

Op Wikipedia lees ik: “het was vooral hun ontzag voor machines, de architect en de toegepaste technische constructies waardoor de constructivisten werden meegesleept; hierin zagen zij een houvast voor hun streven naar duidelijkheid en exactheid en tegen subjectief individualisme.”

Hun ontzag voor de architect. Je ziet het aan de vrouw op de foto met haar armen omhoog naar de hemel. Het constructivisme was zo gek nog niet. Helemaal opgewarmd door de Russische avant-garde stapte ik de kou weer in.

De tentoonstelling is nog tot en met 3 maart te zien.

Te koop: jaren ’60 interieur

Altijd al op een luxe jacht uit de jaren zestig willen wanen, terwijl je hoog en droog in hartje Rotterdam woont? Het kan! Voor €169.000,- woon je in een maisonnette waar de tijd heeft stil gestaan en met veel aandacht en vakmanschap een interieur is ingebouwd. Zeven jaar heeft de eigenaar – onze vorige bovenbuurman – hieraan gewerkt, 52 jaar heeft hij er gewoond.

Schrootjes op het plafond – zelfs boven de douche -, heel veel teak en grenen, een zorgvuldig ingebouwd bureau, een open haard, een uniek nachtkastje en meubels die in het appartement van Don Draper uit Mad Men seizoen 5 niet zouden misstaan. Het is dat het onmogelijk was een zitkuil te maken, anders was die er vast ook geweest. Voor het echte bootgevoel poets je tanden boven een mini wasbak.

scheepsinterieur01

Foto van de woonkamer. Bron: Funda

Op Funda staat interessante informatie over de eigenaar:

“Geboren in de crisisjaren begon hij na ambachtsschool in 1942 als leerling meubelmaker. Al werkende bezocht hij de kunstacademie waar in 1950 het diploma binnenhuisarchitectuur werd behaald.

Daarna begon een carrière als binnenhuisarchitect en later leraar. Van grote invloed was de mentor en befaamd architect Hendrik Wijdeveld die rond de tijd van hun ontmoeting op uitnodiging van zijn vriend Frank Lloyd Wright herhaaldelijk aan diens Taliesin Academy doceerde.

Naast het duidelijke stempel van de Amerikaanse meester is het interieur van Zijl 3c ook sterk beïnvloed door het door hem gemaakte ontwerpen van scheepsinterieuren voor o.a. de Holland Amerika Lijn.”

scheepsinterieur02

Foto van het ingebouwde bureau. Bron: Funda

Beetje Berlijn in Rotterdam

Een voor Berlijn zo kenmerkend binnenhof op nog geen 500 meter van mijn vorige woning in Rotterdam. In een zijstraatje tussen de grote markt en de Botersloot. Ontworpen door Christian Rapp. Ik kende het nog niet. Het gebouw wel, maar de pracht van het binnenhof zag ik pas toen ik het kantoor van Van Bergen Kolpa bezocht.

binnenhof01lr

Op de begane grond komt het hof defensiever over dan degene waar ik zeven jaar geleden dagelijks in- en uitliep. Maar op verdieping –  onder andere bij Van Bergen Kolpa – waande ik me weer in mijn appartementje in Prenzlauerberg. Waar wanneer de overburen, de buren linksonder of de buren rechtsboven een feestje hadden, alle andere buren geen oog dichtdeden. Gelegen vlakbij het Greifswalder Straße station. Daar verkochten ze voor €2,- de heerlijkste turkse pizza’s. De hele nacht door.

binnenhof02lr

Kijkdoos naar het IJ

Uitzicht op het IJ @EYE

Uitzicht op het IJ? Ik zie vooral het plafond met de sprinklerinstallatie. Er hangen ook lampen – behoorlijk coole zelfs.

Ik ben eindelijk in het Eye Film Instituut in Amsterdam. Het idee achter het ontwerp van Delugan Meissl Associated Architects was vast: laten we de blik van bezoekers richten. Als een soort van kijkdoos. Uitwerking: plafond met uitgebreide sprinklerinstalltie in het zicht.

In dit geval sta ik liever in het Bimhuis te genieten van het IJ. Delugan Meissl vindt dat een raar gebouw. Dat verklaart een hoop.

Nieuwe generatie

Hoe positioneer je jezelf als jonge architect? Überhaupt een lastige vraag, maar nu het werk niet voor het oprapen ligt en de wereld van de architectuur verandert, biedt het nog wat extra food for thought. Een volgende vraag is: hoe communiceer je dit met de buitenwereld?

Interessant is in dit kader het jonge architectenbureau denieuwegeneratie. De naam zegt het al: het bureau gaat het anders doen dan de Superdutch generatie. Een niet onbelangrijke representant van die generatie, Winy Maas van MVRDV, juigt dit alleen maar toe getuige een interview op design boom:

“There are two things that I hope that the next generation will do. And that is be fully curious, and that they kill us immediately–by being critical, and provide reasons for that, as we have tried for the generation before us.”

Hans Ibelings zet op zijn site the architecture observer echter vraagtekens bij de naam van het bureau: “But why do talented architects intent on making their mark opt for a name that is no better than the punch line of a mediocre marketing campaign.”

Daarnaast ziet hij ook een gevaar in het kiezen voor een dergelijke naam: ” […] in labelling yourself the new generation, you can be absolutely certain of one thing: that before long you will be overtaken by the next cohort.”

Tja… natuurlijk komt er weer een volgende generatie architecten en die doet het weer heel anders. Maar is juist nu niet gewoon heel slim om je naam in te zetten als marketinginstrument? Veel architecten – met name van de vorige generatie – zijn vies van marketing en PR, maar is het niet een slimme overlevingsstrategie?

Kijk maar naar Bjarke Ingles van BIG, een wandelende marketingmachine met zijn entertainende lezingen, aansprekende concepten van puffende elektriciteitscentrales en gelikte renders met blauwe luchten.

Nu even niet: het Drents Museum

Het door Erick van Egeraat verbouwde Drents Museum Assen is werkelijk waar schitterend en zeker een bezoek waard. Alleen wat mij betreft: nu even niet….

Dit ‘even’ duurt helaas best wel lang. Want de nu lopende Vikingen tentoonstelling bezet nog tot en met eind oktober de nieuwe tentoonstellingszaal. Bepaalde tentoongestelde objecten verdragen geen daglicht. Daarom zijn alle ramen geblindeerd.

En nu is het zo dat het plafond van de zaal, bestaande uit vier verschillende gekromde schalen met daartussen stroken glas, zorgt voor een buitengewone ruimtelijke beleving – tenminste wanneer de gordijnen omhoog zijn. Niet alleen het steeds veranderende lichtspel door het invallende daglicht draagt hieraan bij, maar ook het contact met buiten. Boven op het golvende dak bevindt zich een openbare tuin die de expressieve hand van de meester verraadt.

Dus wanneer je plant om naar Assen af te reizen, dan zou ik dat na de herfstvakantie doen. Of je moet natuurlijk heel erg van Vikingen houden… Dan zou ik twee keer gaan.

drents museum

Tijdens de openingstentoonstelling ‘Gouden eeuw van China’ waren kubussen in de ruimte geplaatst. Hierdoor kon het invallende daglicht kwetsbare objecten niet bereiken. Foto: JAV STUDIO’s Assen