Go Groene Marathon!

Helaas. Helaas. Het Stadswaterpark – waarover ik eerder blogde – is niet door naar de volgende ronde van het Rotterdams Stadsinitiatief. Uit de 120 inzendingen zijn 7 andere plannen gekozen.

degroenemarathon02

Daartussen staat echter een hele mooie andere inzending die ik eerder over het hoofd heb gezien: De Groene Marathon door Jacques Vink van ruimtelab architecten. Een plan voor een recreatieve natuurroute van meer dan 40 km door Rotterdam.

Het plan doet me enigszins denken aan de Groene Loper 010, een ‘ontdekkingsreis naar de groene ziel van de stad’. Beide initiatieven zetten immers in op het zichtbaar en beleefbaar maken van bestaand groen door het ontsluiten van routes en informatie voorziening via een website, events en publicaties.

degroenemarathon01

De Groene Marathon is echter een beduidend langere route door heel Rotterdam (zie bovenstaande kaart), in plaats van door stadsdelen en die permanent is te volgen. Leuke aanvulling is de kanoroute. Daarnaast is in het projectplan opgenomen dat de minder groene stukken groener worden gemaakt door middel van 5 projecten.

Het is dat ik niet meer in Rotterdam woon, anders had ik zeker gestemd op het plan van Jacques. Go Groene Marathon!

Zoek de lerarenkamer

“Ja die plattegronden, daar begrijp ik weinig van. Ik heb er tijden naar staan turen op zoek naar de lerarenkamer, maar ik heb hem nergens kunnen ontdekken.” Mijn moeder krijgt een nieuwe werkplek binnen het Onderwijspark Ezinge. Ze is eerstegraads docent Engels aan de middelbare school Stad & Esch in Meppel.

atelier pro 02

Trots toont ze mij een folder die begint met heel veel ‘we’ – voor het draagvlak – en aantrekkelijke ambities: ‘Bij Stad & Esch werken we samen aan een grote droom: we maken de plek waar ontdekken en leren als vanzelf gaat.’ ‘We zijn een scholengemeenschap waar de passie vanaf spat.’ ‘De ideeën over een ideale school zitten in ons hoofd en in ons hart. Ze worden zichtbaar in de manier waarop we werken.’

Vervolgens wordt het ontwerp van Atelier Pro toegelicht. Het bureau heeft de dromen en de idealen vertaald in een gebouw. Vrolijke renders van fijne ruimtes met veel leerlingen, waarvan eentje werkt aan een replica van de Rietveldstoel en een ander een maquette omhoog houdt – architectengrapjes, gotta love them.

“Waar kom jij nou te zitten?”, vraag ik mijn moeder. Ze kijkt me wat glazig aan. Ze vindt het lastig om wijs te worden uit plattegronden. Wat ze wel heeft begrepen, is dat de school geheel gedigitaliseerd is – alle leerlingen hebben een MacBook Pro (!) – en dat er in het nieuwe gebouw dus geen ruimte is voor haar twee bomvolle boekenkasten.

atelier pro 03

Een vooruitstrevend concept. Maar hoe moet ze lesgeven wanneer het netwerk het laat afweten en het digitale lesmateriaal niet te raadplegen is? Projectarchitecten Dorte Kristensen en Christina Kaiser hebben in ieder geval rekening gehouden met het feit dat onderwijsconcepten om de zoveel jaar veranderen door de ruimtes aanpasbaar te maken.

Een goed gebouw bestaat immers langer dan een onderwijsconcept.

Dorte en Christina lichten in dit filmpje hun ontwerp toe:

OASE-sponsorship

Mijn abonnement op OASE, journal for architecture, heeft veel weg van een sponsorship. Want ook al heb ik groot vertrouwen in de relevantie van het werk van de redactie – OASE laat zich niet misleiden door ‘de waan van de dag’ – de meeste edities eindigen ongelezen in de boekenkast.

Nummer 89 is sinds een paar weken uit (of is het al meer dan een maand?). Het thema is ‘de middelgrote stad’. Omdat ik me had voorgenomen deze editie eens echt te lezen, ligt hij op een prominente plek in de woonkamer: op de bank. Elke keer als ik hem zie liggen, een paar keer per dag, denk ik na over de middelgrote stad.

Veel verder dan de vraag ‘Wat is eigenlijk een middelgrote stad?’ ben ik nog niet gekomen. (Behoort Tilburg hiertoe? Of Nijmegen? Zwolle misschien?) Deze vraag intigeert me mateloos. Zijn het inwoneraantallen die dit definiëren? De oppervlakte die de stad beslaat? Het voorzieningenniveau? Het draagvlak? De internationale reputatie?

Vanavond sloeg ik eindelijk het nummer daadwerkelijk open om te gaan lezen. In de inleiding werd mij al meteen duidelijk dat ik geen antwoord op mijn vraag zal krijgen: “Dit OASE-nummer gaat niet uit van een scherp afgebakende definitie van de middelgrote stad. Centraal staat welke stedelijke conditie zich binnen dit begrip laat denken. Interessant is de grote flexibiliteit van de notie ‘middelgrote stad’ […]”.

Ik ben nu een beetje van mijn a propos. Wekenlang benader ik dit onderwerp veel te simpel, blijkt nu. Ik staar in het kaarslicht voor mij, tja Earth Hour.

Morgen. Morgen, ga ik het nummer echt uitlezen. Bij de leeslamp.

Haagse skyline

Den Haag bouwt hard aan haar skyline. De nieuwste aanwinsten zijn drie torens: twee kantoortorens voor de Rijksgebouwendienst en een woontoren om het af te maken.

Dat de Rgd door de verhuizing van het Ministerie van Veiligheid en Justitie en het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties lege kantoorpanden achterlaat, is een zaak van de gemeente. Zij heeft immers ook de panden gekocht. De Rgd wil zijn ambtenaren de beste werkomgeving bieden en daar was nieuwbouw voor nodig.

Een bijzondere gang van zaken voor mijn gevoel, maar zo krijgt Den Haag tenminste een skyline. Ook wat waard.

Deze foto nam ik vandaag vanaf mijn werkplek op de Binckhorst.

skyline den haag 02

Hartje Rotterdam wordt groen!

Hartje Rotterdam wordt groen! Zelfs het verwaarloosde watertje waar ik op uitkeek, toen ik nog aan de Zijl woonde, wordt mooi. Nou ja wordt… alleen wanneer het Stadswaterpark van Bokkers van der Veen het Stadsinitiatief wint. Helaas ben ik geen Rotterdammer meer en is wat ik vind niet meer relevant, maar anders kon het bureau rekenen op mijn stem!

Impressie van het Stadswaterpark ter plekke van Zijl en Hang in Rotterm

Voor de Architect schreef ik een uitgebreide blog over dit ‘cadeautje’ voor Rotterdam van Bokkers van der Veen.

Dans, Architectuur en Fotografie

Een hele mooi combi: dans, architectuur en fotografie. Tijdens het paasweekend te beleven in Hoorn tijdens het Festival Op Roet 2013. Je kunt kiezen uit 3  routes: Zout, Brak en Zoet. Ze leiden je op 1, 2 en 3 maart langs vier of vijf locaties.

De vijfde locatie van Zoet is een architectonische en dynamische waterinstallatie ontworpen door architect Jos Halfweeg,  waarvoor en waarmee Nanska van der Laar een dans heeft gemaakt. “De dans beweegt de installatie en de installatie beweegt de dans”, lees ik in de folder. Een film van fotograaf Katja Effting is onderdeel van de voorstelling.

Foto: Katja Effting

Foto: Katja Effting

Dit Festival wordt georganiseerd door Stichting Roet die als doel heeft cultureel erfgoed zichtbaar te maken door verhalen-, kunst- en theaterprojecten. Een schitterend uitgangspunt.

Dus mocht je niet worden geclaimed door (klein) kinderen of neefjes en nichtjes die samen eieren willen verven en zoeken, dan is dit wellicht leuk! En stuur mij een foto, want ik loop dan middenin het groen, ver van Hoorn, paaseieren te verstoppen. Ook heel leuk.

Spullen waar je blij van wordt

Heel summier of geen aandacht voor (interieur)architectuur en stedenbouw in de Volkskrant en NRC van dit weekend. Wel publiceren beide kranten relatief veel over ‘spullen waar je blij van wordt’, oftewel design. Het lijkt alsof het een soort hebberigheid moet oproepen. En ik maar denken dat consumeren heel 2006 was… Ook kijken beide kranten elke week even binnen in een veel te vette woning, vol met van die spullen waar je blij – en jaloers – van wordt.

foto-2

Bijna alle artikelen over design staan in de bijlages: NRC LUX en Volkskrant Magazine. De NRC LUX begint met even binnenkijken. Dit keer een van de zes(!) verdiepingen van twee kunstenaars. Vervolgens staan op pagina 13 drie meubelstukken met het ‘goedkope’ krat als basiselement onder het kopje ‘SUPERDELUXE’ (geinig). Tenslotte bespreekt Arjen Ribbens op pagina 15, de designpagina, bijzondere sieraden van Terhi Tolvanen.

Volkskrant Magazine lijkt design als uitgangspunt te hebben, zo vol staat het ermee. Pagina 7 heeft als kop ‘MOOI’ en onderkop – echt waar – ‘spullen en advies waar je blij van wordt’. In dit geval schaart de redactie onder MOOI een langzaam uiteenvallende rieten bank, ontworpen door Steven Banken (it’s all in the name).

Even de pagina omslaan en design criticus Jeroen Junte wijst je – op een niet al te kritische wijze – op nog meer spullen waar je blij van wordt. Vervolgens besteedt Bob Witman aandacht aan de honderdste verjaardag van Pastoe, fabrikant van heel veel van dergelijke spullen. Een oud schoolgebouw omgebouwd tot woning (mooie opgave) is van binnen bekeken.

In de krant zelf staat het eerste stukje dat ik tegenkom over architectuur (jeuj!): een verhaaltje over de Sint Antonius van Paduakerk in Brussel, ontworpen door Pierre Cuypers. Het staat echter op de voorpagina van het katern Reizen in plaats van het (niet bestaande) katern Erfgoed, wat pas echt vernieuwend en interessant zou zijn. In het katern Boeken krijgt interieurarchitectuur (nog een keer jeuj!) aandacht in een recensie van het boek ‘In weelde baden – De badkamer in het Nederlandse interieur’. Marc van der Eerenbeemt geeft auteur Natasja Hogen zelfs vier sterren voor het boek.

foto-3

Deze korte inventarisatie maakt mij een beetje droevig. In ons dagelijks leven worden we talloze malen geconfronteerd met architectuur en stedenbouw. Denk maar aan alle kamers, gebouwen, straten, pleinen, groenstroken, bruggen, buurten, wijken en steden die we gebruiken, doorkruizen en passeren. Ze vormen een essentieel onderdeel van ons leven.

Maar waarom worden ze dan toch zo weinig bediscussieerd en toegelicht in de krant?

Misschien omdat het lang niet altijd ‘spullen’ zijn waar je blij van wordt.