Nu even niet: het Drents Museum

Het door Erick van Egeraat verbouwde Drents Museum Assen is werkelijk waar schitterend en zeker een bezoek waard. Alleen wat mij betreft: nu even niet….

Dit ‘even’ duurt helaas best wel lang. Want de nu lopende Vikingen tentoonstelling bezet nog tot en met eind oktober de nieuwe tentoonstellingszaal. Bepaalde tentoongestelde objecten verdragen geen daglicht. Daarom zijn alle ramen geblindeerd.

En nu is het zo dat het plafond van de zaal, bestaande uit vier verschillende gekromde schalen met daartussen stroken glas, zorgt voor een buitengewone ruimtelijke beleving – tenminste wanneer de gordijnen omhoog zijn. Niet alleen het steeds veranderende lichtspel door het invallende daglicht draagt hieraan bij, maar ook het contact met buiten. Boven op het golvende dak bevindt zich een openbare tuin die de expressieve hand van de meester verraadt.

Dus wanneer je plant om naar Assen af te reizen, dan zou ik dat na de herfstvakantie doen. Of je moet natuurlijk heel erg van Vikingen houden… Dan zou ik twee keer gaan.

drents museum

Tijdens de openingstentoonstelling ‘Gouden eeuw van China’ waren kubussen in de ruimte geplaatst. Hierdoor kon het invallende daglicht kwetsbare objecten niet bereiken. Foto: JAV STUDIO’s Assen

Woonhuis Zwartewaal

Woonhuis in Zwartewaal door ARTworks. Mei 2011.

Dit huis in Zwartewaal is tegen een dijk aangeplakt. Vroeger stond er een oud dijkhuisje. Vanuit de woonkamer kijkt de eigenaar uit over zijn ouderlijk huis dat inmiddels niet meer bewoond is.

Soms gaat hij nog even naar binnen en snuift hij de geur van vroeger op. Ooit laat hij het misschien wel slopen, maar voorlopig nog niet.

PUBLICATIE: de kracht van vroeger voor later

Voor architectenbureau diederendirrix heb ik een essay en alle projectteksten geschreven voor  ‘De kracht van vroeger voor later’. In deze publicatie wordt allereerst ingegaan op de herbestemmingsopgave waar architecten meer en meer mee te maken hebben.

“Herbestemming is aan de orde van de dag. Voorheen hielden architecten zich vooral bezig met nieuwbouw, maar tegenwoordig is een duidelijk verschuiving waarneembaar naar de bestaande voorraad. Onderwijs vindt laats in monumentale fabrieken, wonen en werken wordt gecombineerd in oude scholen, eenmanszaken zijn gevestigd in voormalige kerken en groenten worden verbouwd in uit functie geraakte kantoorpanden.”

Daarnaast komen verschillende herbestemmingsprojecten in Eindhoven aan de orde waar het bureau bij betrokken is geweest. diederendirrix houdt zich al vanaf de jaren negentig bezig met de transitie van deze lichtstad. De rijk geïllustreerde teksten geven een beeld van de aanpak en de ontwerpwijze van het bureau.

COLUMNS & VERHALEN voor Cursor 06-08

Twee jaar lang (2006-2008) heb ik tijdens mijn studie columns geschreven voor Cursor, informatie- en opinieblad van de Technische Universiteit Eindhoven.

Uitgangspunt was: mijn leven als (architectuur)student en alles wat daarbij hoort, zoals keiharde deadlines, crashende computers, voorbijgaande liefdes. Mijn stijl? Als Martin Bril in zijn jonge jaren, tenminste dat zei de eindredacteur. Voor mij een groot compliment.

Tijdens deze twee jaar heb ik ook een keer het kerstverhaal geschreven en werkte ik in 2007 tijdens de introductieweek als razende reporter mee aan vijf Intro Cursors.

PUBLICATIE: Chepos, uitgave van CHEOPS

Tijdens mijn studie ben ik in 2003 en 2004 hoofdredacteur geweest van de Chepos, een uitgave van de studievereniging CHEOPS van de faculteit Bouwkunde aan de Technische Universiteit Eindhoven. De Chepos kwam toen vier keer per jaar uit.

Het hoofdredacteurschap hield in dat ik samen met de redactie tot de inhoudelijke invulling en de sponsoring van de publicatie kwam. Daarnaast voerde ik samen met Loes Veldpaus de eindredactie en hielden wij ons bezig met de vormgeving.

Mijn belangrijkste bijdrage aan Chepos was het initiatief tot een restyling naar een kleiner formaat en artikelen van een hoger niveau. Uiteindelijk is deze in 2005 door een nieuwe redactie doorgevoerd.

ESSAY: staatsvorming door nationalisme

Over het hedendaags belang over virtuele en fysieke grenzen

Naties zijn de meest uitgewerkte en gestructureerde vorm van communities. Het vormen van een natie heeft net als een community te maken met de drang van de mens zich aan te sluiten bij een groep. Mensen hebben net als kuddedieren de neiging zicht te organiseren rond dominante figuren.

Een fundamenteel element daarbij is dat er binnen de groep meer ontwikkelde verenigingen ontstaan. Deze verenigingen vormen de basis voor een meer uitgewerkte structuur van een beschaving die boven de kudde staat. Bij een natie is dit het politieke systeem dat de natie regeert.

Maar wat is een ‘natie’ precies? Na er veel overgelezen te hebben merkte ik dat er nogal wat verwarring over de betekenis bestaat. Dit geldt tevens voor het begrip ‘staat’ dat vaak in een zucht met natie genoemd wordt. Daarnaast is ‘nationalisme’ een veel gebruikte term wanneer er over de vorming van naties en staten gesproken wordt. Nationale identiteit speelt een grote rol binnen naties is vooralsnog een belangrijke bron van verdeeldheid en politieke spanningen zowel binnen de grenzen van staten als tussen staten.

In dit essay verhelder ik deze termen door hun betekenis uiteen te zetten en toelichten hoe de staatsvorming in Europa heeft plaatsgevonden. Een belangrijk aspect zijn daarbij de grenzen. Een grens op een kaart is slechts een lijn tussen twee staten, maar de fysieke grens tussen twee staten is meer dan een tweedimensionale lijn. Het is driedimensionaal gegeven, een symptoom en een resultaat van de dialectiek tussen verschillende stromen en de blijvende macht van de lokale identiteiten.

De scheiding tussen twee staten, die tijdens de achttiende en de eerste helft van de negentiende eeuw aanvankelijk min of meer genegeerd en afgetast werd, is tot halverwege de twintigste eeuw sterker geworden.  En lijkt nu weer door het ontstaan van de globale stad aan kracht te verliezen.

Maar dat is allerminst het geval. De behoefte aan een eigen (nationale) identiteit, en daarmee gepaard gaande fysieke en virtuele grenzen, is alleen maar sterker geworden.