Haagse skyline

Den Haag bouwt hard aan haar skyline. De nieuwste aanwinsten zijn drie torens: twee kantoortorens voor de Rijksgebouwendienst en een woontoren om het af te maken.

Dat de Rgd door de verhuizing van het Ministerie van Veiligheid en Justitie en het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties lege kantoorpanden achterlaat, is een zaak van de gemeente. Zij heeft immers ook de panden gekocht. De Rgd wil zijn ambtenaren de beste werkomgeving bieden en daar was nieuwbouw voor nodig.

Een bijzondere gang van zaken voor mijn gevoel, maar zo krijgt Den Haag tenminste een skyline. Ook wat waard.

Deze foto nam ik vandaag vanaf mijn werkplek op de Binckhorst.

skyline den haag 02

CofinanceMissbehave

Missbehave‘ is de titel van een boek over twee projecten van fotograaf en kunstenaar Simona Rota, onder redactie van Paula Álvarez. Het eerste project heet ‘Big exit’ gaat over een van de vele expressievormen van de individuele vrijheid. Vastgelegd zijn bepaalde acties die plaatsvinden in vooropgezette situaties met als doel gefotografeerd te worden. Dit resulteert in een bepaalde spanning tussen het oneerbiedige gedrag van gebruiker ten opzichte van de beperkingen van de ruimte. (Als ik het goed begrijp tenminste.)

_c_Simona_Rota_Big_Exit_01

Het tweede project ‘Ostalgia‘ is een fotografische documentatie van moderne architectuur, gebouwd tussen 1960 en 2000 in de voormalige Sovjet Republiek. Het is een subjectief onderzoek naar de verlaten monumentale gebouwen die te beschouwen zijn als een eerbetoon voor een verleden van heroische bedoelingen waarvan weinig terecht is gekomen. Ostalgia gaat over de pijn van Oost-Europa.

ostalgia

De foto’s van deze kenmerkende architectuur stralen een soort van verlangen uit naar het mytische Oost-Europa waarvan de identiteit niet meer is te herstellen, en die wellicht nooit heeft bestaan zoals wij denken het te kennen. Ik word er stil van.

Beide projecten naast elkaar in één boek geven de foto’s meer diepgang. Twee totaal verschillende werkelijkheden worden met elkaar geconfronteerd, waardoor ze ineens niet meer zo op zichzelf staan.

Het boek is echter nog niet uitgebracht. Via het crowdfunding platform book-a wordt hopelijk het geld binnen gehaald om de eerste druk te financieren. Op dit moment (7 maart 20:55) is 44% van het benodigde budget binnen. De teller staat op nog €4651,- te gaan. Voor €26,- (+ €5,- transportkosten) krijg je een boek met je naam erin toegestuurd.

Doen lijkt me. Heb je een mooi boek en dan hoef ik tenminste niet zo lang te wachten :).

Iwan Baan op Instagram

Volg op Instagram fotograaf Iwan Baan (iwanbaan) en je wordt elke dag verrast met de gaafste snapshots van waar hij zich momenteel bevindt. Tenminste… ik ga ervan uit dat ook hij deze foto’s gewoon maakt met zijn telefoon en ze even later met Instagram publiceert. Als het goed is, is hij nu in Japan.

In deze ogenschijnlijke simpele snapshots is het oog van de meester alom vertegenwoordigd.

Hieronder staat een printscreen van mijn iPhone waarop één van zijn posts is te zien.

Iwan Baan op Instagram

TimberLight plataan

Op mijn architectonisch verantwoorde verlanglijstje van vorig jaar stond onder andere de TimberLight plataan door Zakenmaker. In de zak van Sinterklaas zat echter geen geborstelde aluminium u-profiel met ledlampjes en aan beide uiteinden een stukje hout, maar een klein zakje met geld waarvan ik een dergelijke lange lamp best zou kunnen kopen. Zo gedacht, zo gedaan.

Zakenmaker kwam langs en inspecteerde de boel. Hij zag mijn grote, lompe en knaloranje bureau dat uitkijkt over de tuinen van de buren. Zijn advies: een extra lange TimberLight, vanbinnen knaloranje gespoten. Zo geadviseerd, zo gedaan!

lamp zakenmaker 02

lamp zakenmaker 01

Hartje Rotterdam wordt groen!

Hartje Rotterdam wordt groen! Zelfs het verwaarloosde watertje waar ik op uitkeek, toen ik nog aan de Zijl woonde, wordt mooi. Nou ja wordt… alleen wanneer het Stadswaterpark van Bokkers van der Veen het Stadsinitiatief wint. Helaas ben ik geen Rotterdammer meer en is wat ik vind niet meer relevant, maar anders kon het bureau rekenen op mijn stem!

Impressie van het Stadswaterpark ter plekke van Zijl en Hang in Rotterm

Voor de Architect schreef ik een uitgebreide blog over dit ‘cadeautje’ voor Rotterdam van Bokkers van der Veen.

Dans, Architectuur en Fotografie

Een hele mooi combi: dans, architectuur en fotografie. Tijdens het paasweekend te beleven in Hoorn tijdens het Festival Op Roet 2013. Je kunt kiezen uit 3  routes: Zout, Brak en Zoet. Ze leiden je op 1, 2 en 3 maart langs vier of vijf locaties.

De vijfde locatie van Zoet is een architectonische en dynamische waterinstallatie ontworpen door architect Jos Halfweeg,  waarvoor en waarmee Nanska van der Laar een dans heeft gemaakt. “De dans beweegt de installatie en de installatie beweegt de dans”, lees ik in de folder. Een film van fotograaf Katja Effting is onderdeel van de voorstelling.

Foto: Katja Effting

Foto: Katja Effting

Dit Festival wordt georganiseerd door Stichting Roet die als doel heeft cultureel erfgoed zichtbaar te maken door verhalen-, kunst- en theaterprojecten. Een schitterend uitgangspunt.

Dus mocht je niet worden geclaimed door (klein) kinderen of neefjes en nichtjes die samen eieren willen verven en zoeken, dan is dit wellicht leuk! En stuur mij een foto, want ik loop dan middenin het groen, ver van Hoorn, paaseieren te verstoppen. Ook heel leuk.

Wildernis, Weelde en Weemoed

Vorig jaar heb ik het eiland Tiengemeten ontdekt. Het ligt onder Rotterdam, vlakbij Nieuwendijk in het Haringvliet. Je kunt er alleen komen met een veerpont. Leuk om een dagje – of meerdere – te wandelen. Dan slaap je in een tentje op de natuurcamping. Of hoog en droog in de Herberg.

tiengemetenlr

Van 1996 en 2009 tot is het eiland door Natuurmonumenten getransformeerd van landbouwgrond naar natuurgebied met drie zones: Wildernis, Weelde en Weemoed. Door een gat in de dijk aan de zuidkant, staat een deel van het gebied onder invloed van de rivier. Een ander deel staat constant onder water met een moeras als resultaat.

Het project is zogenoemd ‘af’: Tiengemeten is een natuurgebied. Filmmaakster Digna Sinke documenteerde dit proces in de film ‘Weemoed en Wildernis, al zal het eiland in de tijd blijven veranderen. Zie hieronder een montage van RTV Rijnmond.

Spullen waar je blij van wordt

Heel summier of geen aandacht voor (interieur)architectuur en stedenbouw in de Volkskrant en NRC van dit weekend. Wel publiceren beide kranten relatief veel over ‘spullen waar je blij van wordt’, oftewel design. Het lijkt alsof het een soort hebberigheid moet oproepen. En ik maar denken dat consumeren heel 2006 was… Ook kijken beide kranten elke week even binnen in een veel te vette woning, vol met van die spullen waar je blij – en jaloers – van wordt.

foto-2

Bijna alle artikelen over design staan in de bijlages: NRC LUX en Volkskrant Magazine. De NRC LUX begint met even binnenkijken. Dit keer een van de zes(!) verdiepingen van twee kunstenaars. Vervolgens staan op pagina 13 drie meubelstukken met het ‘goedkope’ krat als basiselement onder het kopje ‘SUPERDELUXE’ (geinig). Tenslotte bespreekt Arjen Ribbens op pagina 15, de designpagina, bijzondere sieraden van Terhi Tolvanen.

Volkskrant Magazine lijkt design als uitgangspunt te hebben, zo vol staat het ermee. Pagina 7 heeft als kop ‘MOOI’ en onderkop – echt waar – ‘spullen en advies waar je blij van wordt’. In dit geval schaart de redactie onder MOOI een langzaam uiteenvallende rieten bank, ontworpen door Steven Banken (it’s all in the name).

Even de pagina omslaan en design criticus Jeroen Junte wijst je – op een niet al te kritische wijze – op nog meer spullen waar je blij van wordt. Vervolgens besteedt Bob Witman aandacht aan de honderdste verjaardag van Pastoe, fabrikant van heel veel van dergelijke spullen. Een oud schoolgebouw omgebouwd tot woning (mooie opgave) is van binnen bekeken.

In de krant zelf staat het eerste stukje dat ik tegenkom over architectuur (jeuj!): een verhaaltje over de Sint Antonius van Paduakerk in Brussel, ontworpen door Pierre Cuypers. Het staat echter op de voorpagina van het katern Reizen in plaats van het (niet bestaande) katern Erfgoed, wat pas echt vernieuwend en interessant zou zijn. In het katern Boeken krijgt interieurarchitectuur (nog een keer jeuj!) aandacht in een recensie van het boek ‘In weelde baden – De badkamer in het Nederlandse interieur’. Marc van der Eerenbeemt geeft auteur Natasja Hogen zelfs vier sterren voor het boek.

foto-3

Deze korte inventarisatie maakt mij een beetje droevig. In ons dagelijks leven worden we talloze malen geconfronteerd met architectuur en stedenbouw. Denk maar aan alle kamers, gebouwen, straten, pleinen, groenstroken, bruggen, buurten, wijken en steden die we gebruiken, doorkruizen en passeren. Ze vormen een essentieel onderdeel van ons leven.

Maar waarom worden ze dan toch zo weinig bediscussieerd en toegelicht in de krant?

Misschien omdat het lang niet altijd ‘spullen’ zijn waar je blij van wordt.

Villa als vitrine

Nog opzoek naar een bijzondere locatie voor een fotoshoot? Villa Van Esch in Tilburg, ontworpen door Jacq. de Brouwer, leent zich hier perfect voor. Zo was de woning het decor voor een modereportage in januarinummer van de MarieClaire.

Deze foto vond ik op de twitteraccount van Bedaux de Brouwer.

Deze foto vond ik op de twitteraccount @bedauxdebrouwer

De woning ligt verzonken in het maaiveld dat is opgehoogd aan de voorkant. De groene tuin lijkt er doorheen te golven. Alles boven het maaiveld is van staal en glas, behalve de betonnen noordgevel. Een decor dat ondanks alle spiegelingen en doorkijken zich als een vitrine charmant op de achtergrond begeeft en zo alle aandacht vestigt op de objecten en personen erin.

Het huis als decor voor de groene patio

In het midden van het huis trekt een groene patio alle aandacht. Deze foto maakte ik tijdens een bezoek bijna 2 jaar geleden.

Quist door Zwarts

Een van mijn favoriete architectuurfotografen is Kim Zwarts. Zijn foto’s zijn sferisch en stillistisch. Ze vertellen een eigen verhaal. Zwarts laat architectuur door zijn camera op een unieke – mensloze – manier zien. Gebouwen als stillevens. Misschien niet meer van deze tijd waarin het gebruik voorop staat, maar daardoor niet minder mooi.

Hij heeft al het werk van Wim Quist van 1988 tot 2012 gefotografeerd. Zo verstild in schoonheid waren Quists gebouwen nog nooit.

kim zwarts 02

Kröller Müller Museum, Otterlo, 1999