Haagse skyline

Den Haag bouwt hard aan haar skyline. De nieuwste aanwinsten zijn drie torens: twee kantoortorens voor de Rijksgebouwendienst en een woontoren om het af te maken.

Dat de Rgd door de verhuizing van het Ministerie van Veiligheid en Justitie en het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties lege kantoorpanden achterlaat, is een zaak van de gemeente. Zij heeft immers ook de panden gekocht. De Rgd wil zijn ambtenaren de beste werkomgeving bieden en daar was nieuwbouw voor nodig.

Een bijzondere gang van zaken voor mijn gevoel, maar zo krijgt Den Haag tenminste een skyline. Ook wat waard.

Deze foto nam ik vandaag vanaf mijn werkplek op de Binckhorst.

skyline den haag 02

CofinanceMissbehave

Missbehave‘ is de titel van een boek over twee projecten van fotograaf en kunstenaar Simona Rota, onder redactie van Paula Álvarez. Het eerste project heet ‘Big exit’ gaat over een van de vele expressievormen van de individuele vrijheid. Vastgelegd zijn bepaalde acties die plaatsvinden in vooropgezette situaties met als doel gefotografeerd te worden. Dit resulteert in een bepaalde spanning tussen het oneerbiedige gedrag van gebruiker ten opzichte van de beperkingen van de ruimte. (Als ik het goed begrijp tenminste.)

_c_Simona_Rota_Big_Exit_01

Het tweede project ‘Ostalgia‘ is een fotografische documentatie van moderne architectuur, gebouwd tussen 1960 en 2000 in de voormalige Sovjet Republiek. Het is een subjectief onderzoek naar de verlaten monumentale gebouwen die te beschouwen zijn als een eerbetoon voor een verleden van heroische bedoelingen waarvan weinig terecht is gekomen. Ostalgia gaat over de pijn van Oost-Europa.

ostalgia

De foto’s van deze kenmerkende architectuur stralen een soort van verlangen uit naar het mytische Oost-Europa waarvan de identiteit niet meer is te herstellen, en die wellicht nooit heeft bestaan zoals wij denken het te kennen. Ik word er stil van.

Beide projecten naast elkaar in één boek geven de foto’s meer diepgang. Twee totaal verschillende werkelijkheden worden met elkaar geconfronteerd, waardoor ze ineens niet meer zo op zichzelf staan.

Het boek is echter nog niet uitgebracht. Via het crowdfunding platform book-a wordt hopelijk het geld binnen gehaald om de eerste druk te financieren. Op dit moment (7 maart 20:55) is 44% van het benodigde budget binnen. De teller staat op nog €4651,- te gaan. Voor €26,- (+ €5,- transportkosten) krijg je een boek met je naam erin toegestuurd.

Doen lijkt me. Heb je een mooi boek en dan hoef ik tenminste niet zo lang te wachten :).

Villa als vitrine

Nog opzoek naar een bijzondere locatie voor een fotoshoot? Villa Van Esch in Tilburg, ontworpen door Jacq. de Brouwer, leent zich hier perfect voor. Zo was de woning het decor voor een modereportage in januarinummer van de MarieClaire.

Deze foto vond ik op de twitteraccount van Bedaux de Brouwer.

Deze foto vond ik op de twitteraccount @bedauxdebrouwer

De woning ligt verzonken in het maaiveld dat is opgehoogd aan de voorkant. De groene tuin lijkt er doorheen te golven. Alles boven het maaiveld is van staal en glas, behalve de betonnen noordgevel. Een decor dat ondanks alle spiegelingen en doorkijken zich als een vitrine charmant op de achtergrond begeeft en zo alle aandacht vestigt op de objecten en personen erin.

Het huis als decor voor de groene patio

In het midden van het huis trekt een groene patio alle aandacht. Deze foto maakte ik tijdens een bezoek bijna 2 jaar geleden.

Quist door Zwarts

Een van mijn favoriete architectuurfotografen is Kim Zwarts. Zijn foto’s zijn sferisch en stillistisch. Ze vertellen een eigen verhaal. Zwarts laat architectuur door zijn camera op een unieke – mensloze – manier zien. Gebouwen als stillevens. Misschien niet meer van deze tijd waarin het gebruik voorop staat, maar daardoor niet minder mooi.

Hij heeft al het werk van Wim Quist van 1988 tot 2012 gefotografeerd. Zo verstild in schoonheid waren Quists gebouwen nog nooit.

kim zwarts 02

Kröller Müller Museum, Otterlo, 1999

Ruimtevaartschip in Niterói

Niemeyer Niteroi

Museum voor Moderne Kunst in Niterói, Rio de Janeiro, Brazilië. Januari 2012.

Als een geland sciencefiction ruimtevaartschip staat het Museum voor Moderne Kunst op een klif in Niterói, Brazilië. Lange hellingen leiden je naar de entree.

Niemeyer Niteroi 02
Het gerucht dat de architect Oscar Niemeyer van Braziliaanse vrouwen met hun mooie curves houdt, wordt door zijn architectuur beaamd. Hij mag dan wel een aanhanger van het functionalisme zijn, maar met de blokkerigheid die daar vaak mee gepaard gaat, heeft hij helemaal niets. Zijn toepassing van gewapend beton is rond en zacht.

Niemeyer Niteroi 03
Ook van binnen doet het museum denken aan een ruimtevaartschip.

Image
Voor de kunst hoef je er overigens niet naartoe, die valt wat tegen. Tenminste toen ik er was. Maar de architectuur is sensationeel: helder, fris en aaibaar. Dergelijke verfijnde sculpturen zullen de komende tijd maar mondjes maat verreizen. En ondanks de broodnodige bezinning en herpositionering binnen de vakgemeenschap is dat ook wel weer heel jammer.

Uitkijken over Rio

Uitzicht over Rio de Janeiro vanaf Corcovado aan de voet van het Christusbeeld. Januari 2012.

Mocht je in de buurt zijn: ga – als het weer een beetje meewerkt – op een heldere avond naar boven, vlak voor zonsondergang. Dan baadt Rio in de mooiste, steeds veranderende mysterieuze en vlammende kleuren die je je maar kunt voorstellen.

Bijna hetzelfde standpunt als de vorige foto, op dezelfde avond, maar dan een half uur later.