“Ja die plattegronden, daar begrijp ik weinig van. Ik heb er tijden naar staan turen op zoek naar de lerarenkamer, maar ik heb hem nergens kunnen ontdekken.” Mijn moeder krijgt een nieuwe werkplek binnen het Onderwijspark Ezinge. Ze is eerstegraads docent Engels aan de middelbare school Stad & Esch in Meppel.

Trots toont ze mij een folder die begint met heel veel ‘we’ – voor het draagvlak – en aantrekkelijke ambities: ‘Bij Stad & Esch werken we samen aan een grote droom: we maken de plek waar ontdekken en leren als vanzelf gaat.’ ‘We zijn een scholengemeenschap waar de passie vanaf spat.’ ‘De ideeën over een ideale school zitten in ons hoofd en in ons hart. Ze worden zichtbaar in de manier waarop we werken.’

Vervolgens wordt het ontwerp van Atelier Pro toegelicht. Het bureau heeft de dromen en de idealen vertaald in een gebouw. Vrolijke renders van fijne ruimtes met veel leerlingen, waarvan eentje werkt aan een replica van de Rietveldstoel en een ander een maquette omhoog houdt – architectengrapjes, gotta love them.

“Waar kom jij nou te zitten?”, vraag ik mijn moeder. Ze kijkt me wat glazig aan. Ze vindt het lastig om wijs te worden uit plattegronden. Wat ze wel heeft begrepen, is dat de school geheel gedigitaliseerd is – alle leerlingen hebben een MacBook Pro (!) – en dat er in het nieuwe gebouw dus geen ruimte is voor haar twee bomvolle boekenkasten.

Een vooruitstrevend concept. Maar hoe moet ze lesgeven wanneer het netwerk het laat afweten en het digitale lesmateriaal niet te raadplegen is? Projectarchitecten Dorte Kristensen en Christina Kaiser hebben in ieder geval rekening gehouden met het feit dat onderwijsconcepten om de zoveel jaar veranderen door de ruimtes aanpasbaar te maken.

Een goed gebouw bestaat immers langer dan een onderwijsconcept.

Dorte en Christina lichten in dit filmpje hun ontwerp toe: